Odczulanie metodą na alergię

Odczulanie metodą na alergię

Brak kontaktu z alergenem to najlepsze rozwiązanie dla osób cierpiących na choroby alergiczne. W większości przypadków jest ono jednak niemożliwe do osiągnięcia lub stwarza szereg problemów i ograniczeń. Wówczas, zamiast leczyć się doraźnie, warto rozważyć udział w terapii odczulającej.

Najprościej mówiąc, immunoterapia (immunoterapia alergenowa, swoista), czyli odczulanie, polega na podawaniu alergikowi szczepionki zawierającej alergen, na który pacjent jest uczulony. Niewielkie dawki szczepionki podawane regularnie przez określoną ilość czasu powodują, że organizm przestaje zwalczać alergen i, w rezultacie, dochodzi do wyeliminowania uciążliwych objawów lub zmniejszenia ich intensywności.


Dla kogo odczulanie?

Jeśli chodzi o rozdział wiekowy, umownie przyjmuje się, że z immunoterapii mogą skorzystać pacjenci w wieku od 5 do 45 lat. Określenie górnej granicy wieku przebiega raczej indywidualnie i zależne jest od innych chorób, na które cierpi pacjent chcący poddać się odczulaniu. Przeciwwskazaniem u starszych osób może być na przykład choroba wieńcowa, nadciśnienie czy miażdżyca.

Trzeba mieć na uwadze, że odczulanie to długotrwały proces. Zwykle trwa ono bowiem od 3 do nawet 5 lat. W tym czasie przyjmujemy alergen w postaci szczepionki co 4-6 tygodni (dawki podtrzymujące), nie licząc początkowego okresu terapii, kiedy szczepionka podawana jest w większych dawkach i częściej, bo co 7-14 dni przez 2-3 miesiące. Leczenie takie jest skuteczne w przypadku osób z alergią wziewną, alergicznym nieżytem nosa, astmą oskrzelową oraz alergią na jad pszczół i os. Bywa również stosowane u chorych na atopowe zapalenie skóry. W ogólnym rozrachunku, immunoterapia może także zapobiegać pojawianiu się nowych alergii.


Skuteczność terapii

Nie jest jednak powiedziane, że odczulanie całkowicie zlikwiduje problem alergii i jako pacjenci nie powinniśmy kurczowo trzymać się takiej wizji. Może być również tak, że terapia wpłynie jedynie na zmniejszenie objawów i intensywność reakcji na alergen. Wtedy konieczne jest dalsze stosowanie zwyczajowych leków przeciwalergicznych, choć w mniejszych dawkach. Leczenie bywa mało skuteczne u osób z ciężką formą alergii oraz u tych, które uczulone są na wiele alergenów. Wszystko zależy jednak od indywidualnych predyspozycji i szeregu czynników, które podlegają ocenie specjalisty.

Terapia musi być poprzedzona wnikliwymi badaniami dodatkowymi (na przykład testy skórne, dokładna analiza występujących u chorego objawów), by lekarz mógł zakwalifikować pacjenta do dalszego leczenia. Konieczne jest tu precyzyjne wskazanie uczulającego alergenu oraz to, w jakim stopniu dana osoba jest narażona na jego działanie i jak silne są przy tym objawy. Równie ważne jest też ustalenie ewentualnych przeciwwskazań.

Każdy alergik rozważający immunoterapię musi liczyć się z tym, że jej prowadzenie wymaga czasu, regularności i bycia konsekwentnym. Trzeba wówczas pamiętać o terminach i obserwować oraz notować wszelkie objawy, jakie wystąpią podczas odczulania. Na co dzień należy unikać kontaktu z alergenem, a po podaniu szczepionki zrezygnować z wysiłku fizycznego. O wszelkich zmianach, zażywanych lekach, chorobach i dolegliwościach należy na bieżąco informować lekarza . Palenie tytoniu może utrudniać uzyskanie zadowalających wyników terapii.

Wyróżnia się odczulanie sezonowe, odpowiednie dla pacjentów uczulonych na alergeny sezonowe (pyłki) oraz terapię całoroczną, dla osób, które na kontakt z alergenem narażone są cały czas (sierść zwierząt, roztocza kurzu).


Elżbieta Gwóźdź